باران عشق

تو هم درد مرا درمان نخواهى داد مى دانم
فقط آرامشم را مى دهى بر باد مى دانم
على رغم تمام لحظه هاى  آشناییمان
تو هم روزى نخواهى کرد از من یاد مى دانم

           دارم می رم...

•     یه اتاق سرد سرد...  پنجره های نیمه باز 
                                               یه قلم...  یه کاغذ و با یه دنیا حرف و راز
  
      دارم وصیت می کنم می خوام برم یه جای دور
  
                                          اونجایی که فرشته ها هستن واسم سنگ صبور
  
     طناب دار و می بینی توی اتاق مال منه
  
                                           می خوام برم پیش خدا این آخرین راه منه
  
     به خدا جهنمم از این عذاب بهتره
  
                                             دارم می رم...  تا آخر بشم واست یه خاطره

            دارم می رم تو نبینی التماس دلمو

                                                     دارم می رم تا که خدا حل کنه این مشکلمو

            فقط یادت باشه عزیز پنجشنبه ها منتظرم

                                                     لا اقل بزار تو گور یه لجظه آروم بگیرم

             وقتی میای یه شاخه رز بزار سر مزار من

                                                     یه فاتحم واسم بخون یار جوون..رفتن من

ســــال نـــو مبـــــــارک

امشب

شاید تو گریسته باشی. دلم گرفته بود... باز هم برای چشمانت دلتنگ بودم. نمیدانم ولی هرگاه خورشید قصد رفتن میکند به یاد تو می افتم.. چشمانم مملو از اشک می شود و گویی آن زمان چشمان تورا هم بارانی می بینم... کاش هیچ گاه چشمانت را بارانی نبینم.....

روز مادر ...

بهترین یار دل من مادر است                     در وجودم مهر روشن مادر است 

  هستی‌ام را من به راهش می‌دهم              عاشقان را، راه بودن مادر است  

محرم دل، راحت جان من است              صاحب جان، صاحب تن مادر است

    او که باشد بهترین مخلوق حق                 فاش گویم آن بهشتم مادر است

      عشق او باشد همیشه در وجود          اوج خلقت، بهترین کَس مادر است

    جنت روی زمین و باغ رضوان مادر است
     کفر میگویم اگر چه، دین و ایمان مادر است
       آنکه پیدا شد محمداز وجودش در قریش
        وآنکه شاهان پرورانیده به دامان مادر است
          آنکه ایزد داد جنت زیر پای او قرار
            وآنکه نامش هست والا نزد یزدان مادر است
               آنکه لالایی برایم شب به بستر میسرود
                روز و شب میکرد با من آنکه یکسان مادر است
                  ای بلا و آفت گردون مگر نشناختی
                     آن زنی را که دعایم کرد از جان مادر است
                        آنکه توفان حوادث ساختش از من جدا
                          وآنکه ابر دیده ام را ساخت گریان مادر است
                             آنکه تیمار من اندر روز و شب بد سالهاست
                               روز و شب هستم برایش زار و نالان مادر است
                                  آنکه جانم را برای لحظه ای از عمر او
                                     صد اگر میداشتم، میدادم آسان مادر است
                                         سر چه باشد خاک پایش را برابر میکنم
                                            توتیا خاک مزارش بر دو چشمان مادر است
                                             

   آنکه با چشم پر از اشک است باقی، “ شاکر” است
                                                    وآنکه چشمش بست با قلب پر ارمان مادر است

پایان

  شاعر و فرشته ای باهم دوست شدند...

  فرشته پری به شاعر داد و شاعر شعری به فرشته....

  شاعر پر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعر هایش بوی آسمان گرفت....

  فرشته شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت...

  خدا گفت دیگر تمام شد...

  دیگر زندگی برای هر دوتان دشوار می شود....

  زیرا شاعری که بوی  آسمان را بشنود زمین برایش کوچک است....

  و فرشته ای که مزه عشق را بچشد آسمان برایش کوچک

بهار می آید، چه من شور جوانه زدن داشته باشم چه نه

برای همه زنده شدن ها باید مرد با این حساب بهار تنها عاریتی است که هستس از زمستان گرفته است و برگ تنها سند سبزی است که طومار سیاه برف زمستان را امضا می کند.

امسال هم وقتی تاپ تاپ قلب تنگ خالی گوشه طاقچه

مرا به یاد ماهی هفت سین مى اندازد .در می یابم بهار نزدیک است.

یادگار

گل سرخی به او دادم ٬ گل زردی به من داد

برای یک لحظه ناتمام  قلبم از تپش افتاد

با تعجب پرسیدم: مگر از من بیزاری؟!

گفت: نه! باور کن نه! ولی

نمیخواهم پس از انکه از من کام گرفتی٬

برای پیدا کردن گل زردی٬

زحمتی به خود هموار کنی...

یادمون باشه ...

یادمون باشه که قلبمون رو همیشه لطیف نگه داریم تا کسی که به ما تکیه کرده سرش درد نگیره .

یادمون باشه قولی رو که به کسی میدیم عمل کنیم . یادمون باشه هیچوقت کسی رو بیشتر از چند روز چشم به راه نذاریم  چون امکان داره زیاد نتونه طاقت بیاره .

یادمون باشه اگه کسی دوستمون داشت  بهش نگیم برو نمیخوام ببینمت چون زندگیش رو ازش میگیریم .

قصه ی تقدیر

       باز پشت شیشه های سرد وتاریک اتاق

          چشم به یک ستاره دوخته بودم

       چشمهایم پر میزد سوی تاریکی

    دلم را به عمق سیاهی کشانده بودم

        باز تاب خالی ی این سرنوشت

        یاد عشق را در دل من زنده کرد

        باز مردم در میان سادگی

        باز هم زنگ شکفتن ناله کرد

        کاش از گهواره ی خاموش مرگ

       ره بگیرم سوی آن راه دراز

        بگذرم از دشت این راه مهیب

        تن سپارم سوی خالق تا نیاز

        کاش لبهایم نمی گفتند سخن

        کاش می کرد او نگاهی سوی من

        هر دو دلدار هم بودیم ولی

        او نشاند تقدیر را بر حکم من

        موج عاصی به یک کوبش سخت

        شعله ی شمعی به آهی جانگداز

        یا بسان َترَک بال  پری

        تن شکسته شد از این راه دراز

        آنگاه که حباب احساسش شکست

        دلم از عمق سیاهی رنگ باخت

        خواست تا من بروم ساده وتلخ

        وای از این دل که چه آسان می شکست

        گفتم او را دوست دارم من ولی

        ترس دارم من از آینده ای دور

        گفت که من اسیر تقدیرم سخت

        شاید که تنهایی است سهمم تا به گور

        او که رفت من ماندم وروز سیاه

        تن به غم ها من نشاندم لیک سخت

        میفشردم قلب کاغذی به دست

        آه ..میدیدم که او آرام رفت

        هر دو دل دادیم سوی کوی هم

        هر دوعاشق ولی هردو باخته رنگ

        ترس از آن آینده ای سرد ومهیب

        می کند آرامش این روزها تنگ

        تن سپردیم هردو سوی تقدیر

        ما خیالمان پر از روز وصال

        دستهامان در میان دست هم

میدویدیم هر دو در قصه ی حال

ا

نـدر طلـب رویـش، آیـم بـه ســر کـویـش            گر نـازد و نایـد باز، مانـم به تمنایــــش

مهرش به دلــم دارم، هرگــز نرود از یــاد            هر چنـد گنه کـارم، هرگز نشــوم آزاد

من بنده او هستم، سرگشته او هستم              گویی که برای او، گرد سر کو هستـم

آری به غـم مــــولا، من آمده ام اینــــجا             با یک نگـه نازش، من آمده ام اینـــــجا

   آقا قسمت دادم، جـان مادرت زهـــــــرا              آقــــا تو بخر ما را،   آقا تو بخــــر ما را

کردمت عمری صدامولاجوابم رابده

امتیازی درمیان شیخ وشابم رابده

سائلم عمریست دراین باب یاهومی زنم

دربرویم بازکن مولاجوابم رابده

یابگواین باب رحمت جای هر دیوانه نیست

یاقبولم کن سزای انتخابم رابده

مرغ شب می داندازبس نصف شب نالیدم

مهربانا نسخه آسوده خوابم رابده

نیستم من دست خالی نیستم بی واسطه

آمدم بردرگهت درمان نابم رابده

هم رقیه دخترت هم اصغرشش ماهه را

واسطه آورده ام مولاثوابم رابده

آن ثوابی که بپیوندد مراباخالقم

ذره ای هستم خدایا آفتابم رابده

My immortal

i'm so tired of being here
suppressed by all of my childish fears
and if you have to leave
i wish that you would just leave
because your presence still lingers here
and it won't leave me alone

these wounds won't seem to heal
this pain is just too real
there's just too much that time cannot erase

when you cried i'd wipe away all of your tears
when you'd scream i'd fight away all of your fears
and i've held your hand through all of these years
but you still have all of me

you used to captivate me
by your resonating light
but now i'm bound by the life you left behind
your face it haunts my once pleasant dreams
your voice it chased away all the sanity in me

these wounds won't seem to heal
this pain is just too real
there's just too much that time cannot erase

when you cried i'd wipe away all of your tears
when you'd scream i'd fight away all of your fears
and i've held your hand through all of these years
but you still have all of me

i've tried so hard to tell myself that you're gone
and though you're still with me
i've been alone all along
when you cried i'd wipe away all of your tears
when you'd scream i'd fight away all of your fears
and i've held your hand through all of these years
but you still have all of me

بنام نامی عشق

خدا قول نداده آسمون همیشه آبی  و باغ ها پوشیده از گل باشه

قول نداده که زندگی همیشه به کامت شیرین باشه

خدا روزهای بی غصه و شادی های بی غم و سلامت بدون درد رو هم قول نداده

ساحل بی طوفان ‌، آفتاب بی باران و خنده های همیشگی رو قول نداده

خدا قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نکنی

خدا جاده های آسون و هموار ، سفرهای بی معطلی رو قول نداده

قول نداده کوه ها بی صخره باشن ، رودخونه ها گل آلود و عمیق نباشن

قول داده   ؟؟

ولی خدا رسیدن یه روز خوب رو قول داده

خدا روزی روزانه ، استراحت بعد از هر کار سخت و کمک تو کارها و عشق جاودان رو قول داده...

پس ناملایمات زندگی رو شکر بگو و فقط از یکتای او کمک بگیر که او جاودانه است ...

نا امیدی مثل جاده ای پر دست اندازه که از سرعت کم می کنه

اما همین دست انداز نوید یه جاده ی صاف و وسیع رو به تو میده

زیاد تو دست انداز نمون

وقتی هس کردی به اون چیزی که آرزو داشتی نرسیدی ، خدا رو شکر کن چون می خواد تو یه زمان مناسب  غافلگیرت کنه و یه چیزه فراتر از خواسته ی الآنت بهت بده

یادت باشه تو نمی تونی قلب کسی رو به زور بدست بیاری ، پس تنها کاری که می تونی  بکنی اینه که شخصی دوست داشتنی و در نظر مردم با ارزش و شریف جلوه کنی

و بهتر اینکه ، غرورت رو بخاطر عشقت  بشکنی و نه عشقت را بخاطر غرورت

خسته ام

جای خالی تو جای خالی غزل

پر نمیشود به این لحظه های بی عمل

جای خالی تو را جز تو پر نمیکند

گوش من پر است از این حرفهای  مبتذل

باز هم بدون تو روز دیگری گذشت

زندگی نمیتوان زیر سایه اجل

تو فقط اشاره کن تا دوباره بشکفم

فرصت غنیمت است لحظه های لا اقل

رنگ چشمهای تو طعم بوسه میدهد

طعم بوسه های تو رنگ روشن عسل

من هنوز تو را شب خیال میکنم

یک ستاره پیش رو یک ستاره در بغل

ساده لوحی مر ا او طلوع کرده است

هرچه میکشم از اوست آن ستاره بدل

عشق چيست؟!

يلدا .........

عمرتون صد شب یلدا دلتون قد یه دریا توی این شب های سرما یادتون همیشه با ما

تپشهای قلبم را به باور خاطره هايم پيوند می زنم ،
و سرزمينی را که همزاد با خاک است و کهن تر از تاريخ ، برای نوباوگان خاک و تازه به دوران رسيدگان تاريخ زمزمه می کنم .
زمزمه می کنم که :
من از نسل شب شکنان روزگارم ، من از نسل نورآفرينان پاک ،                                           
از سلاله پاک آريائيان بردبارم ،
منم ميراث هزار ساله زمين ،
همان ازشرق تا غرب گسترده آغوش ،
همان پيام آور مهر و دوستی ،
همان گرفته در فش آشتی بر دوش
نه خود ستيزم ، نه ديگر ستيز
مرا و يادگاران مرا به نيکی يادآر
که يادگار يادگاران من ، همه شادی است و شادمانی ؛
. . .
شب است و گيتی غرق در سياهی
شب بلند است و سياهی پايدار ، ولی
باور به نور و روشنايی است ،
که شام تيره ما را ، از تاريکی می رهاند
و از دل شبهای يلدا ، جشن مهر و روشنايی به ما ارمغان می رساند
تيرگی هاتان در دل نور خاموش باد ،
شب يلدا را به نور قرنها قدمت جاری نگه داريم . . .

قلبم

         من نگران قلبم نمی شم

            دنبالشم نمی گردم

       یه وقت فکر نکنی می شینم گریه می کنما

            نه نه نه

        می دونی چرا؟

                           چون تا وقتی تو دست تو هست

                                                                 من خیالم راحته راحته....

حرف من خستگی سینه پر درد من است

شعر من حرف دلی است که در آن چشمه جوشان محبت جاریست

این شعر دلی است که در آن شاخه افسرده غمگین خاطر چشم بهاری دارد

از نسل بهاران

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچون روزان دگر

سایه ای امروز ها دیروزها

دیدگانم همچو دالان های تار

گونه هایم همچو مرمر های سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد و درد

خاک میخواند مرا هر دم به خویش

میرسند هر دم که در خاکم نهند

شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی کور غمناکم نهند

HappY BirthDay ... H & M

خداوند روز اول آفتاب را آفرید

                    روز دوم دریا را

                            روز سوم صدا را

                                  روز چهارم رنگها را

                                        و روز پنجم حیوانات را

                                                    روز ششم انسان را

                                            و روز هفتم خداوند اندیشید که دیگر چه چیز را نیافریده است پس

                                                   تو را برای من آفرید

تقطه . اينجا آخر دنياست

دلتنگی هاش رو ریخته بود توی کوله پشتی ... کمرش خم شده بود ...

همه ی کوچه های شهر رو دور زده بود ... مثل یه دوره گرد

دیوارها حالا خط خطی بودند ...

از اول شهر شروع کرده بود ...

یک خط ممتد ... با یه تکه زغال سیاه ... سیاه ِ سیاهِ سیاه !!!

از هر جایی که براش خاطره ای داشت ... یا هر نگاهی که آشنا بود

ترانه ای میساخت  یا طرحی میکشید  ...  با ذغال ... سیاهِ سیاهِ سیاه

صف خاطره ها دیدنی بود ...

اشک ها و لبخند ها ... دیدار زیر درخت سپیدار ... زمزمه های عاشقانه ...  نگاه معصوم دخترک فالگیر ...

پاکت سیگار هم خالی شده بود ... دیگه نایی نداشت ...

رفت و رفت تا رسید به دروازه ... رسید به دروازه ی بسته ی شهر... آخر خط !!!

روی آخرین دیوار با ته سیاهی ذغال نوشت :

تا ابد دیده بر راه تو میدوزم ...

                                آهسته میگریم ...

                                              آهسته میریزم ...

                                                           آهسته میسوزم ...